درباره شهری که در آن زندگی می کنم(۱)

پونه شهری دانشجویی در هندوستان است و کالج ها و دانشگاه های معتبری در دنیا دارد و قرار است بزرگترین مرکز آموزشی هند شود . اینجا حدود ۱۳۰۰۰ دانشجوی ایرانی در حال تحصیل اند و افراد زیادی هم به دلایل مختلف  زندگی می کنند مثل آزادی به خاطر حجاب یا انتخاب پوشش متنوع و غیر محدود یا عدم وجود نگاه های سرزنش گر و گشت های مزاحم پلیسی یا میل به اکتیو بودن و شادی و رقص و ... به غیر از دانشجوهایی از بحرین ٬ عربستان ٬ یمن ٬ کشورهای عربی و آفریقایی ٬ کره ٬ ژاپن ٬ چین ٬ نپال ٬ ....

سیاست گذاری و توجه به توریسم به شدت اقتصاد یک کشور را در دنیای امروز بهبود می بخشد . با اینکه این شهر از شهرهای بزرگ و تاریخی و فوهنگی هند محسوب نمی شود اما به خاطر آب و هوای عالی اش و مرکز تعالیم اشو همواره مورد توجه توریست ها قرار دارد ٬ و ساکنانش از برکت دلارهایی که وارد شهرشان می شود از رفاه خوبی برخوردارند .

احترام به ادیان و فرهنگ ها و خارجی ها از دیگر سیاست های مدیران این شهر است . تقدیس پیری به نام سای بابا که نماد همه ی ادیان را بر دیوارهای خانه و روح و جان اش می آویخته توسط مردم کوچه و بازار و بی سواد و تحصیل کرده دلیلی بر این ادعاست . 

به لطف پروردگار و دعاهای مردم اش که با ایمان اند و ساده اند و کم توقع و شکرگذار ٬ شهری پر از باران است و برکت و روزی ...٬ سبزیجات اش و مواد غذایی اش هنوز از عطر خوبی سرشار است و وقتی از یک سبزی فروش خرید می کنی ٬ کم فروشی که نمی کند هیچ ٬ کفه ی ترازویش را به سود مشتری سنگین هم می کند و سر آخر چند تا سیر و فلفل سبز و یک بسته نعنا هم مجانی می ریزد توی سبد خریدت .... ( خداییش اغراق نیست) 

خوشبختانه مردم هند شاید فقیر باشند اما دزد و  کم فروش نیستند ٬ شاد و مهربان اند و ساده زیست .

هندی ها از آرامش بسیاری برخوردارند و  این خیلی برجسته است ٬ بلافاصله که بشود پا از ایران عصبی بیرون گذاشت و در خاک این کشور پیاده شد ٬ می توان به سرعت این راز را فهمید و حس کرد . از کار کردن تا همه ی روابطشان با یکدیگر . شاید از گوشت خوار نبودن شان باشد یا  استفاده ی از رنگ های روشن و شاد .... شاید

مدیران با درایت شان تعصبی بر زبان هیندی ندارند و از زبان انگلیسی برای پیشرفت دانشگاه هایشان و بین المللی شدن و به روز شدن و حتا پذیرش دانشجو از قاره های آسیا و آفریقا استفاده می کنند و پیشرو اند . و فرهنگ شان را هم به دیگران معرفی می کنند و به طرز خنده دار و تاسف باری هم قصد گسترش زبان هیندی را ندارند .

آیا به ظن تان کشورهایی که ادعای داشتن فرهنگ و تمدن چندین هزار ساله را دارند یا ادعای دین برتر و کامل تر هنوز می توانند درس بگیرند و متحول شوند و منتقد خود باشند ؟