شیوه ی زندگی هندو  ( ۱ ) ــ سروپالی راداکریشنان

۱. باور کورکورانه به جزمیات ٬ ایمانی نیست که ما را نجات می بخشد بلکه نوعی میراث تلخ و ناگوار جریانی است که الهیات مسیحی در اروپا از آن پیروی کرد مبنی بر اینکه ایمان تبعیت خشک و ظاهری از مرجعیت و اقتدار دینی است .

۲. هنگامی که هندو می فهمید مردمان مختلف از راه های گوناگون به شناخت خدا نایل می شوند ٬ او سخاوتمندانه تمام آن ها را به رسمیت می شناخت و جایگاه آن ها را در جریان تاریخ تصدیق می کرد .

۳. هندوییزم کاملا از وسواس عجیب برخی ادیان که پذیرش اصول یک دین خاص را برای نجات و رستگاری ضروری می دانند و بر این باورند که عدم پذیرش آن گناهی کبیره است که فرد را مستحق کیفر و عذاب ابدی در جهنم می سازد ٬ آزاد و رهاست .

۴. دین عقیده ی صحیح نیست بلکه زندگی درست و عادلانه است . انسان مذهبی واقعا راجع به عقاید مردمان دیگر نگران نیست .

۵. هندوییزم به هیچ یک از روش های قانون رستگاری و نجات اعتقاد ندارد . برنامه نجات آن محدود به آنانی که نظر خاصی نسبت به طبیعت و پرستش خداوند دارند نیست . روز قضاوت و دادرسی در یک آینده ی بسیار دور نیست بلکه اینجا و اکنون است و هیچ کس نمی تواند از آن بگریزد .

۶. ما نمی توانیم وحدت و صلح مذهبی داشته باشیم مادامی که پافشاری می کنیم ما مالک حقیقت هستیم و دیگران کورمال کورمال در تاریکی در جستجوی یافتن حقیقت هستند. همین تاکید به مبارزه طلبیدن دیگران برای جنگ است .

۷. انسان تنها با نان و غذا و همچنین با کار ٬ سرمایه ٬ آرزوهایش ٬ با قدرت یا ارتباطش با طبیعت بیرونی زندگی نمی کند بلکه با حیات روحانی اش هم زندگی می کند . رهایی فردی و کمال یافتن روح در ما در قلب ذات ازلی آرزوی ماست . این آن چیزی است که رضایت مطلق می بخشد .