چگونه کارگران جوان هندی می توانند  زندگی کنند ٬ کار کنند ٬ و در دنیای مصرفی امروز هیچ نداشته باشند ؟ با ۲۰۰۰ یا ۳۰۰۰ روپیه در ماه (هر روپیه معادل ۲۰ تومان) چکار می شود کرد ؟

جواب اول : می شود شاد بود و هیچ غصه ای نداشت ... غذاهای ارزان و خوشمزه خورد البته به بدن فقط غلات و سبزیجات رساند ... و هرجایی خوابید ... بدویت مطلق

جواب بعدی : می شود تحمل کرد و درد کشید و هیچ نگفت

جواب بعدتر : می شود دزدی کرد و ناعدالتی را دور زد

جواب آخر : می شود به دنیا آمد و خودکشی کرد ... و چون کارمای بدی ذخیره می شود تا ابد در این چرخه ٬ گرفتار ماند

جواب بعد از آخر : می شود باهوش شد و تلاش کرد و شنا کرد و رفت آمریکا

با مردمی که زندگی می کنم (۱)

توی یک مسیر محلی در یک ریکشا ( تاکسی ) نشسته ام تا مسافرانش تکمیل شود و راه بیفتد . یک اتوبوس از راه می رسد او به هندی متوجه مان می کند که به خاطر اینکه زیاد معطل نشویم می توانیم با اتوبوس برویم و سریع همه پیاده می شوند و من هم و راننده ی ریکشا را نگاه می کنم که باز منتظر مسافر است و چه آرام است و چه زیبا زندگی می کند و اصلن برای رفتن عجله ای ندارد و شب است همه جا ... مقایسه ای کنید با راننده ی تاکسی در تهران ...

 درباره شهری که در آن زندگی می کنم(۱)

پونه شهری دانشجویی در هندوستان است و کالج ها و دانشگاه های معتبری در دنیا دارد و قرار است بزرگترین مرکز آموزشی هند شود . اینجا حدود ۱۳۰۰۰ دانشجوی ایرانی در حال تحصیل اند و افراد زیادی هم به دلایل مختلف  زندگی می کنند مثل آزادی به خاطر حجاب یا انتخاب پوشش متنوع و غیر محدود یا عدم وجود نگاه های سرزنش گر و گشت های مزاحم پلیسی یا میل به اکتیو بودن و شادی و رقص و ... به غیر از دانشجوهایی از بحرین ٬ عربستان ٬ یمن ٬ کشورهای عربی و آفریقایی ٬ کره ٬ ژاپن ٬ چین ٬ نپال ٬ ....

سیاست گذاری و توجه به توریسم به شدت اقتصاد یک کشور را در دنیای امروز بهبود می بخشد . با اینکه این شهر از شهرهای بزرگ و تاریخی و فوهنگی هند محسوب نمی شود اما به خاطر آب و هوای عالی اش و مرکز تعالیم اشو همواره مورد توجه توریست ها قرار دارد ٬ و ساکنانش از برکت دلارهایی که وارد شهرشان می شود از رفاه خوبی برخوردارند .

احترام به ادیان و فرهنگ ها و خارجی ها از دیگر سیاست های مدیران این شهر است . تقدیس پیری به نام سای بابا که نماد همه ی ادیان را بر دیوارهای خانه و روح و جان اش می آویخته توسط مردم کوچه و بازار و بی سواد و تحصیل کرده دلیلی بر این ادعاست . 

به لطف پروردگار و دعاهای مردم اش که با ایمان اند و ساده اند و کم توقع و شکرگذار ٬ شهری پر از باران است و برکت و روزی ...٬ سبزیجات اش و مواد غذایی اش هنوز از عطر خوبی سرشار است و وقتی از یک سبزی فروش خرید می کنی ٬ کم فروشی که نمی کند هیچ ٬ کفه ی ترازویش را به سود مشتری سنگین هم می کند و سر آخر چند تا سیر و فلفل سبز و یک بسته نعنا هم مجانی می ریزد توی سبد خریدت .... ( خداییش اغراق نیست) 

خوشبختانه مردم هند شاید فقیر باشند اما دزد و  کم فروش نیستند ٬ شاد و مهربان اند و ساده زیست .

هندی ها از آرامش بسیاری برخوردارند و  این خیلی برجسته است ٬ بلافاصله که بشود پا از ایران عصبی بیرون گذاشت و در خاک این کشور پیاده شد ٬ می توان به سرعت این راز را فهمید و حس کرد . از کار کردن تا همه ی روابطشان با یکدیگر . شاید از گوشت خوار نبودن شان باشد یا  استفاده ی از رنگ های روشن و شاد .... شاید

مدیران با درایت شان تعصبی بر زبان هیندی ندارند و از زبان انگلیسی برای پیشرفت دانشگاه هایشان و بین المللی شدن و به روز شدن و حتا پذیرش دانشجو از قاره های آسیا و آفریقا استفاده می کنند و پیشرو اند . و فرهنگ شان را هم به دیگران معرفی می کنند و به طرز خنده دار و تاسف باری هم قصد گسترش زبان هیندی را ندارند .

آیا به ظن تان کشورهایی که ادعای داشتن فرهنگ و تمدن چندین هزار ساله را دارند یا ادعای دین برتر و کامل تر هنوز می توانند درس بگیرند و متحول شوند و منتقد خود باشند ؟

شیوه ی زندگی هندو  ( ۱ ) ــ سروپالی راداکریشنان

۱. باور کورکورانه به جزمیات ٬ ایمانی نیست که ما را نجات می بخشد بلکه نوعی میراث تلخ و ناگوار جریانی است که الهیات مسیحی در اروپا از آن پیروی کرد مبنی بر اینکه ایمان تبعیت خشک و ظاهری از مرجعیت و اقتدار دینی است .

۲. هنگامی که هندو می فهمید مردمان مختلف از راه های گوناگون به شناخت خدا نایل می شوند ٬ او سخاوتمندانه تمام آن ها را به رسمیت می شناخت و جایگاه آن ها را در جریان تاریخ تصدیق می کرد .

۳. هندوییزم کاملا از وسواس عجیب برخی ادیان که پذیرش اصول یک دین خاص را برای نجات و رستگاری ضروری می دانند و بر این باورند که عدم پذیرش آن گناهی کبیره است که فرد را مستحق کیفر و عذاب ابدی در جهنم می سازد ٬ آزاد و رهاست .

۴. دین عقیده ی صحیح نیست بلکه زندگی درست و عادلانه است . انسان مذهبی واقعا راجع به عقاید مردمان دیگر نگران نیست .

۵. هندوییزم به هیچ یک از روش های قانون رستگاری و نجات اعتقاد ندارد . برنامه نجات آن محدود به آنانی که نظر خاصی نسبت به طبیعت و پرستش خداوند دارند نیست . روز قضاوت و دادرسی در یک آینده ی بسیار دور نیست بلکه اینجا و اکنون است و هیچ کس نمی تواند از آن بگریزد .

۶. ما نمی توانیم وحدت و صلح مذهبی داشته باشیم مادامی که پافشاری می کنیم ما مالک حقیقت هستیم و دیگران کورمال کورمال در تاریکی در جستجوی یافتن حقیقت هستند. همین تاکید به مبارزه طلبیدن دیگران برای جنگ است .

۷. انسان تنها با نان و غذا و همچنین با کار ٬ سرمایه ٬ آرزوهایش ٬ با قدرت یا ارتباطش با طبیعت بیرونی زندگی نمی کند بلکه با حیات روحانی اش هم زندگی می کند . رهایی فردی و کمال یافتن روح در ما در قلب ذات ازلی آرزوی ماست . این آن چیزی است که رضایت مطلق می بخشد .